Great art is challenging and sometimes uncomfortable: we might not like Patty in Franzen's Freedom or Gilbert Osmond in The Portrait of a Lady and we certainly don't like Nabokov's Humbert Humbert, despite his seductive, "fancy prose style", but these are characters through whom we may learn something of the human soul. There is a utility here we must not lose. Far from denigrating dislikeable characters, we should celebrate them: without them, fiction would be a depressingly anodyne p...

Continue reading...

Continue reading...

Uit: Philosophy and Social Hope (hoofdstuk 3. A World without Substances or Essences) van Richard Rorty 

Continue reading...

Een interpretatie van Babette's feestmaal van Karen Blixen

[...] De enige God van onze tijd is immers de Democratie. Die afgunstige god die het ascetische ideaal gehekeld heeft en niet duldt dat met zijn waarden grappen worden gemaakt, spreekt overal zijn liefde voor de kunst uit, maar went niet aan het idee van een ontwikkelde klasse; hij wil de huid van de erfgenamen, kortom, hij verfoeit alles wat de kunst, hoe universeel haar draagwijdte ook is, nodig heeft om te leven. In naam van...

Continue reading...

Kunst schenkt schoonheid en troost: de schrijver/filosoof raakt gefascineerd door een mot en schrijft, de schilder raakt in vervoering en schildert, de dichter krijgt inspiratie en dicht, de componist voelt het ritme van de vleugels en componeert. De een luistert naar de muziek, de ander kijkt naar het schilderij en weer een ander leest Nabokov of Rorty. We raken daardoor net zo gefascineerd, in vervoering of geïnspireerd als de mensen die de kunst hebben voortgebracht. We genieten va...
Continue reading...